"De handen van Frozen Kids"
Mijn onderwerpen en ideeën voor fotografie en film komen uit de lucht vallen. Als ik dat zo opschrijf lijkt het alsof ik maar wat aanrommel … Maar is dat zo? Valt mijn creativiteit uit het niets in mijn schoot? Drie dingen spelen bij mij in ieder geval een rol: intuïtie, betrokkenheid en daadkracht.
Mijn intuïtie zegt mij welke richting te gaan. Niet dat ik altijd luister … (Soms ben ik eigenwijs en loop ik tegen een muur. Later komt het besef dat ik mijn innerlijke stem had moeten volgen …).
Ten tijde van de explosie van misbruikverhalen door priesters in de RK Kerk kreeg ik sterk het gevoel dat ik een film over seksueel misbruik moest maken. De titel Frozen Kids verscheen uit het niets op mijn netvlies. Bevroren kinderen: volwassenen die nog steeds een “bevroren kind “ met zich meedragen en daarom vaak niet adequaat kunnen handelen in situaties die het eerder opgelopen trauma trickeren. Vanuit de getuigenissen van mensen die seksueel misbruikt zijn komt die staat van bewustzijn altijd naar voren. Ik luisterde naar mijn gevoel en produceer die film. Hoe moeizaam het soms ook gaat.
Toen ik zeven jaar geleden 50 werd wilde ik met mijn oude liefde voor fotografie en film documentaires maken vanuit mijn maatschappelijke betrokkenheid (Voor de zeurpieten onder ons: dat kan. Regisseur Ken Loach is 73 en maakt ook nog steeds “radicale” documentaires!).
Films met een scherp gekaderd point of view omdat uit het kleine menselijke verhaal ook het grote maatschappelijke verhaal zichtbaar wordt. Ik wil onderwerpen op de agenda zetten en daarbij gebruikmaken van mijn ervaring als mens, mateloos type, als ondernemer, als mislukkeling en als carrièremaker. Bijdragen aan het maatschappelijk debat. Die betrokkenheid heb ik nu eenmaal. Zoals beeldend kunstenaar Jan Menses (zijn ziel ruste in vrede) altijd zei: “Ik heb last van kunst” zo heb ik “last van film”. ’t Moet.
Een filmmaker heeft naast intuïtie ook daadkracht en energie nodig. ‘Een idee krijg je op de plee’ maar de uitwerking ervan is different koek. Lullig is als je geld wilt van een (film)fonds dat je dan niet met de film aan de slag mag tot de aanvraag is goedgekeurd. Dan moet je met je gevoel en je betrokkenheid in de wachtkamer. En niksen kan ik niet en is ook beroerd voor mijn daadkracht. Dus dan zoek ik andere wegen. Als ondernemer heb ik geleerd mijn eigen broek op te houden en zo kwam ik op zoek naar geld intuïtief uit bij Chris Smallenbroek (Radar Advies in Amsterdam) die mij in contact bracht met Gijs van Dinther (Nijmegen). Een man met ervaring in crowdsourcing. Met hem de site voor de docu opgezet. En zo kwam ookJan Fokke Oosterhof (Nijmegen) erbij. En zo kwam Reijnders & Partners erbij. En zo …. komen er steeds meer mensen bij die vanuit dat eerste idee uit het grote niets betrokken raken bij de productie van de film Frozen Kids. Dat allemaal op basis van intuïtie, betrokkenheid en daadkracht.
Creativiteit betekent voor mij ontvangen én doorgeven. Ik sta open voor het leven en ben bereid om impulsen uit het grote niets met daadkracht om te zetten naar een concreet project waar medemensen iets aan kunnen hebben. Van kunnen genieten of zich aan kunnen ontwikkelen. En zo kan zo’n kleine impuls uit het grote niets enorme gevolgen hebben.
Als je als lezer van deze point of view ook een kleine daad met grote gevolgen wilt stellen doe dat dan met een donatie ophttp://www.frozenkids.nl
Doe het intuïtief, doe het betrokken en doe het daadkrachtig!
Cees Franke, Hoorn
13 juni 2011
